Skazani na życie

Najpierw na ziemi

A potem w niebie.
Człowiek, który się rodzi
Nigdy nie umiera
Umiera ciało, ale żyje duch
Wrzucony w istnienie.
Człowiek nigdy istnieć nie przestanie
Jest niezniszczalny
Wszyscy jesteśmy skazani na życie
Fakt ten Sartre odczytuje
Jako złośliwość Pana Boga
O ile On istnieje
Inni nazywają to wielka pomyłką Stwórcy
Jeszcze inni twierdzą, że jest to udręka człowieka
Który otrzymawszy wielki dar
Nie bardzo wie, co z nim zrobić
Lub eksploatuje go tylko w granicach ziemi
Twierdząc, że ziemia mu wystarczy.
Zapomina, nieszczęsny
Że swego bytu zmienić nie może.

Tak czy owak, czy chce, czy nie chce
Jego życie trwać będzie wiecznie
I kiedyś będzie musiał stanąć
Twarzą w twarz wobec swego Stwórcy.
Dlatego tak ważna jest jakość życia na ziemi
By człowiek po śmierci fizycznej
Nie spalił się ze wstydu.